Arkadaşlar merhaba, uzun bir aradan sonra tekrar yazılarıma devam etmek istiyorum. Bu ikinci başlangıç umarım yarım kalmaz. Bu yazımda arayüz geliştirme diye adlandırdığımız hazırlanmış layout tasarımların, kullanıcı interaktivitesine imkan tanıyan web sayfalarına çevrilmesi sürecinde gözlemlediğim eksik yaklaşımları irdelemek niyetindeyim.

Web uygulamaları, kullanıcı interaktivitesine cevap verecek sayfalara ihtiyaç duyar. Bu etkiye cevap verecek sayfaları kodlamak arayüz geliştiricilerinin işidir. Arayüz geliştiricisi hazırlanmış layout tasarımlarını  gerçeklerken “nasıl olursa olsun, bir şekilde olsun” yaklaşımını aşan bir vizyona sahip olmak durumundadır.

Bir süredir ilginizi çeken bir konu web tasarımı, web tabanlı uygulamalar… Ama kafanız karışık, tam olarak ne öğrenmek istediğinizi bilmiyorsunuz. Nereden başlayacağınızı bilmemeniz de üzerine tuz biber oluyor. Bir adım ileri, iki adım geri… Bir ilerleme kaydedemiyorsunuz. Eğer durumunuz bu, ya da buna yakın bir şeyse; işte bu yazı tam size göre.

“XHTML’in anlamlısı, anlamsızı olur mu?” demeyin. XHTML’in yaratıcıları onu kullanın diyorlar, ama hemen ardından ekliyorlar, doğru bir şekilde kullanın.

Daha çok herhangi bir linki yeni bir pencerede açmak amacıyla kullandığımız “target” özelliği, W3C’un HTML / XHTML dilinin Strict formunda çoktan kaldırıldı. Bugün için tarayıcılarda Strict DTD formatında sorun çıkarmıyor. Tabi bu durum ileride çıkarmayacağı anlamına da gelmiyor. Uygulamalarınızda target özelliğini Strict formunda bir DTD’yle kullanıyosanız emin olun, W3C Standartlarından geçemiyorsunuz.

Tasarım prototipleri üzerinden hazırlanan geçerli(valid) XHTML dokümanlarının ilk satırına baktığımızda gördüğümüz tek satırlık bir cümle vardır. Kısaca DTD (Doküman Tip Tanımlaması) olarak adlandırılan bu satırda, hazırlanmış olan sayfanın hangi dil ve hangi esneklikle yazıldığına dair bilgileri buluruz. Bu tanımlamanın yapılmasında amaç, web sayfasını tarayıcıya tanıtmak ve böylece sayfanın tarayıcı tarafından doğru şekilde yorumlanmasını (render) sağlamaktır.

Tablolarla layoutların oluşturulduğu dönemin ardından, standartlara sıkı sıkıya sarılan web tasarımcılarının bir bocalama geçirdiği çok açık. Tabloların yarattığı alışkanlığın bir devamı mıdır, yoksa yeni modern arayüz konseptinin tam algılanamaması mıdır bilinmez, ama gelin görün ki iki hastalığımız var. Divitis ve Classitis…

Bugün web uygulamalarına baktığımızda ne kadar istenilen düzeyde olmasa da, tablolu tasarımların revaçta olduğu bir dönemin ardından, işlerin doğru yapılması konusunda belli bir mesafe kaydettiğimizi söyleyebilirim. Bugün hala tablolarla (<table>) tasarım yapan, <font> etiketini kullanarak yazınsal içeriğe müdahale eden arkadaşlarımız var. Belki dünün düşük CSS destekli tarayıcılarında yapmak zorunda kaldığımız bir hataydı bu.

Bir de olaya şöyle bakalım; bugün artık İstanbul’da Metrobüs var, bu güzergâhta, bu yoğun trafikte araba kullanmak sizce ne kadar mantıklı? İşte araba kullanmak ne kadar mantıklıysa, CSS ve nimetlerini kullanmamak da o kadar mantıklı…